Beast

It's another Sunday afternoon and I am reading Charles Bukowski for soothing my soul.
I am going to share the poem, "Beast", from the book What Matters Most is How Well You Walk Through the Fire, part 3. The Turkish version of the book is Kimse Bilmez Ne Çektiğimi.
I am writing both the original and the translated versions of the poem below.
Enjoy.

my beast comes in the afternoon
he gnaws at my gut
he paws my head
he growls
spits out part of me

my beast comes in the afternoon
while other people are taking pictures
while other people are at picnics
my beast comes in the afternoon
across a dirty kitchen floor
leering at me

while other people are employed at jobs
that stop their thinking
my beast allows me to think
about him,
about graveyards and dementia and fear
and stale flowers and decay
and the stink of ruined thunder. 

my beast will not let me be
he comes to me in the afternoons
and gnaws and claws
and I tell him
as I double over, hands gripping my gut,
jesus, how will I ever explain you to
them? they think I am a coward
but they are the cowards because they refuse to
feel, their bravery is the bravery of
snails.

my beast is not interested in my unhappy
theory—he rips, chews, spits out
another piece of
me.

I walk out the door and he follows me
down the street.
we pass the lovely laughing schoolgirls
the bakery trucks
and the sun opens and closes like an oyster
swallowing my beast for a moment
as I cross at a green light
pretending that I have escaped,
pretending that I need a loaf of bread or
a newspaper,
pretending that the beast is gone forever
and that the torn parts of me are
still there
under a blue shirt and green pants
as all the faces become walls
and all the walls become impossible.

Translation is by Avi Pardo, as usual.

öğleden sonra gelir canavarım,
bağırsaklarımı kemirir,
başımı pençeler,
hırlar,
parçalarımı tükürür

öğleden sonra gelir canavarım,
başkaları fotoğraf çeker ve
piknik yaparken.
öğleden sonra gelir canavarım,
pis pis sırıtır bana
kirli mutfak döşemesinden.

başkaları düşüncelerini durduran
işlerde çalışırken
benim canavarım onu
düşünmeme izin verir,
mezarları ve ruh sıkıntısını,
çürümeyi ve harcanmış yıldırımların
iğrenç kokusunu. 

rahat vermiyor bana canavarım,
öğleden sonra geliyor,
kemiriyor ve pençeliyor,
ve tanrım, diyorum ona ellerim karnımın
üzerinde, iki büklüm, seni nasıl
açıklayacağım onlara? benim bir korkak
olduğumu düşünüyorlar,
ama asıl onlar korkak olan
çünkü hissetmeyi reddediyorlar, salyangoz
cesareti onlarınki.
canavarım ilgilenmiyor mutsuzluk
teorimle-bir parçamı daha koparıyor,
çiğniyor, tükürüyor

kapıdan çıkıp yürümeye başlıyorum,
peşimden geliyor.
kıkır kıkır gülen güzelim okul kızlarının
yanından geçiyoruz,
fırıncı kamyonlarının
yanından geçiyoruz,
ve güneş bir an için istiridye gibi
açılıp kapanarak yutuyor
canavarımı
yeşil ışıkta karşıya geçip
kurtulmuşum gibi yaparken,
ekmeğe ya da gazeteye ihtiyacım varmış gibi yaparken,
canavar sonsuza dek gitmiş gibi yaparken,
benden kopardığı parçalar
hala orada, mavi gömlekle yeşil pantolonun
altındaymış gibi yaparken,
bütün yüzler duvarlara,
bütün duvarlar imkansızlığa dönüşürken.

Do you sometimes think of your beast(s) my friends?

Wind the Clock

Charles Bukowski simply touches my soul...
The story began like this: I was on my blogger dashboard and I realized that I had one more follower: I have a few followers so that I can easily keep track of them :) First I have thought about how pathetic I am, then I started to read my new follower's blog. And I got shot by the killer melodies of Dadafon. A great song, slow day, from the soundtrack of Factotum was playing on the blog. Lyrics of the song are from a wonderful Bukowski poem called "wind the clock" which was published in the book "What Matters Most is How Well You Walk Through the Fire". I am writing the poem below:

it's just a slow day moving into a slow night.

it doesn't matter what you do

everything just stays the same.

the cats sleep it off, the dogs don't

bark,

it's just a slow day moving into a slow night.

there's nothing even dying,

it's just more waiting through a slow day moving

into a slow night.

you don't even hear the water running,

the walls just stand there

and the doors don't open.

it's just a slow day moving into a slow night.

the rain has stopped,

you can't hear a siren anywhere,

your wristwatch has a dead battery,

the cigarette lighter is out of fluid,

it's just a slow day moving into a slow night,

it's just more waiting through a slow day moving

into a slow night

like tomorrow's never going to come

and when it does

it'll be the same damn thing.

Listening to the song and reading the words make me feel so real and relieved. Mmmmm.
Turkish translation of the book is "Bir tek ben miyim böyle yaşayan?". The translator is Avi Pardo who is the best when it comes to translate Bukowski books into Turkish. I am giving the Turkish version of the poem, "saati kur", here:

ağır bir geceye doğru ilerleyen ağır bir gün
ne yaparsan yap
her şey olduğu gibi kalıyor.
kediler uyukluyor, köpekler
havlamıyor,
ağır bir geceye doğru ilerleyen ağır bir gün.
ölen bir şey bile yok.
ağır bir geceye doğru ilerleyen ağır bir günde
bir bekleyiş.
su borularından akan su sesi bile duyulmuyor.
duvarlar öylece duruyor,
kapılar açılmıyor.
ağır bir geceye doğru ilerleyen ağır bir gün.
yağmur dindi,
bir siren sesi bile yok,
kol saatinin pili bitmiş,
çakmağın gazı tükenmiş,
ağır bir geceye doğru ilerleyen ağır bir gün,
bir bekleyiş daha ağırbir geceye doğru
ilerleyen ağır bir günde
yarın asla gemeyecekmiş gibi
ve geldiğinde
aynı lanet şey olacak.

To me, what makes Charles Bukowski is a genius is that he merely wrote about his daily life and he did it by using a raw language. Reading the daily observations of a regular guy who writes with no regard to literary worries and artistic concerns is very likely to be a boring experience but it is not true for Bukowski.
His frank words and brutal style will always heal my deprived soul.
Thank you Hank, thank you Avi, thank you Euphrates :)