I have examined my ideas about being a man through a family perspective in one of my older posts. I still have doubts on this topic but it seems that Can Yücel had solved the equation as being the son of our legendary minister of education, Hasan Âli Yücel. I adore people who has straight opinions about their lives. I am sorry but I am not one of them.

Anyway, to make the story short I am sharing Can Yücel's poem that was published in the book, Altısıbiyerde, in 1988. This might be the best Turkish poem which describes a father from his son's eyes.

Hayatta Ben En Çok Babamı Sevdim

Hayatta ben en çok babamı sevdim.
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpı bacaklarıyla – ha düştü, ha düşecek –
Nasıl koşarsa ardından bir devin,
O çapkın babamı ben öyle sevdim.
Bilmezdi ki oturduğumuz semti,
Geldi mi de gidici – hep, hepp acele işi! –
Çağın en güzel gözlü maarif müfettişi.
Atlastan bakardım nereye gitti,
Öyle öyle ezber ettim gurbeti.
Sevinçten uçardım hasta oldum mu,
40’ı geçerse ateş, çağ’rırlar İstanbul’a,
Bi helallaşmak ister elbet, diğ’mi, oğluyla!
Tifoyken başardım bu aşk oy’nunu,
Ohh dedim, göğsüne gömdüm burnumu.
En son teftişine çıkana değin
Koştururken ardından o uçmaktaki devin,
Daha başka tür aşklar, geniş sevdalar için
Açıldı nefesim, fikrim, canevim.
Hayatta ben en çok babamı sevdim.
                                                            Can Yücel


Master Kazuo Ohno

I was planning to write about butoh dance for a while. However, my thoughts were immature.
Until yesterday...
Yesterday I watched a documentary about the Tohoku earthquke and tsunami.
I saw the never ending 6 minutes of despair.
I saw the dark waters came to sweep the lives of thousands as if they never existed.
I heard the screams. I witnessed the hopeless tears dropped and mixed with the flood in streets.

The last attempt of the cosmos to depose adorable Japanese nation was cruel indeed. Nuclear bombings of Hiroshima and Nagazaki were cruel either.

The Japanese people always succeeded to stand up and move forward after all those artificial and natural disasters they faced through the centuries. Beside their calm and mature reactions to their bad luck, some sort of a dark energy started to develop in the artistic track of Japan. And the butoh dance was born: The dance of darkness. Tatsumi Hijikata and Kazuo Ohno were the leaders of the movement.

In butoh dance, there is no scene, no aesthetic worries, no nice dresses or fancy scenery. There is even no need for audience. No tickets. No need for music. The butoh performers prefer caves, desolated terrains, lonely beaches, huge rugged stones etc. as their stages. They are naked most of the times. They use white body paintings and odd accessories.

Butoh style is very interesting, as well. Seized movements are done in a very slow motion. Performers usually move haltingly or stand still in a form for extremely long times. Mimics may be considered as grotty by conservative persons: Tongue is usually placed out of the mouth, eyes are drawn so that you can hardly extract any warm feelings out of them. So still, dark and cold. You can see a mother, who is looking for her kid in the ruins after an earthquake, in a butoh performer. Maybe she is another mother, who is giving birth to her disabled baby affected badly by the high levels radiation leakage. The dancer may be a deprived son whose father was a kamikaze pilot. It is very likely to see the solid form of sadness and desperation in butoh dance. I can say that I feel how it is to get lost under the giant waves of a tsunami, how hard it is to move and breathe, during some butoh performances.

Butoh performers always try to touch the taboos. The earth is their scene. They are not looking for fame or comfort. They integrate their suffered souls with the universe they are fighting with for hundreds of years. In my opinion, they fire back the negative vibrations to cosmos. Most people may find butoh boring or disturbing but I can say that I love it as it is so real and natural. I wish I could dance in this way but it seems it's too late for my inelastic body of 33 years old :)


Painting by Bill Sharp

I am sharing a delicious poem which pictures the cosy feelings of an intellectual man. The poem belongs to  Cevdet Kudret Solok whose biography is very very interesting.
Here you are:
Bir küçük, bir küçücük evim olsa;
İçinde bir küçük, bir küçücük halım olsa;
Bütün bunlar benim öz malım olsa.
Masam, mürekkebim, etajerim,
Penceresinde benim perdelerim,
Etajerinde kitaplarım olsa.
Bir ufak, bir minicik evim olsa;
İçinde bir kadın, beni parasız pulsuz seven bir kadın
Bu kadın karım olsa!
Nerde, hangi şehirde olursa olsun,
Bir küçük, bir küçücük evim bulunsun,
Bir ufacık halım olsun yeter,
Yeter de artar bile!
Nerde, hangi şehirde olursa olsun,
Etajerim, kitaplarım olsun,
Beni parasız pulsuz seven karım olsun yeter,
Yeter de artar bile!

The Mosque

This is a village around the western region of Ankara. I don't know its name but every time I drive from İstanbul to Ankara, this village attracts my attention. Look at the disproportionality between the houses and the mosque: Houses look very crummy. The mosque shines just like a huge space ship :)

Wind the Clock

Charles Bukowski simply touches my soul...
The story began like this: I was on my blogger dashboard and I realized that I had one more follower: I have a few followers so that I can easily keep track of them :) First I have thought about how pathetic I am, then I started to read my new follower's blog. And I got shot by the killer melodies of Dadafon. A great song, slow day, from the soundtrack of Factotum was playing on the blog. Lyrics of the song are from a wonderful Bukowski poem called "wind the clock" which was published in the book "What Matters Most is How Well You Walk Through the Fire". I am writing the poem below:
it's just a slow day moving into a slow night.
it doesn't matter what you do
everything just stays the same.
the cats sleep it off, the dogs don't
it's just a slow day moving into a slow night.
there's nothing even dying,
it's just more waiting through a slow day moving
into a slow night.
you don't even hear the water running,
the walls just stand there
and the doors don't open.
it's just a slow day moving into a slow night.
the rain has stopped,
you can't hear a siren anywhere,
your wristwatch has a dead battery,
the cigarette lighter is out of fluid,
it's just a slow day moving into a slow night,
it's just more waiting through a slow day moving
into a slow night
like tomorrow's never going to come
and when it does
it'll be the same damn thing.
Listening to the song and reading the words make me feel so real and relieved. Mmmmm.
Turkish translation of the book is "Bir tek ben miyim böyle yaşayan?". The translator is Avi Pardo who is the best when it comes to translate Bukowski books into Turkish. I am giving the Turkish version of the poem, "saati kur", here:
ağır bir geceye doğru ilerleyen ağır bir gün
ne yaparsan yap
her şey olduğu gibi kalıyor.
kediler uyukluyor, köpekler
ağır bir geceye doğru ilerleyen ağır bir gün.
ölen bir şey bile yok.
ağır bir geceye doğru ilerleyen ağır bir günde
bir bekleyiş.
su borularından akan su sesi bile duyulmuyor.
duvarlar öylece duruyor,
kapılar açılmıyor.
ağır bir geceye doğru ilerleyen ağır bir gün.
yağmur dindi,
bir siren sesi bile yok,
kol saatinin pili bitmiş,
çakmağın gazı tükenmiş,
ağır bir geceye doğru ilerleyen ağır bir gün,
bir bekleyiş daha ağırbir geceye doğru
ilerleyen ağır bir günde
yarın asla gemeyecekmiş gibi
ve geldiğinde
aynı lanet şey olacak.
To me, what makes Charles Bukowski is a genius is that he merely wrote about his daily life and he did it by using a raw language. Reading the daily observations of a regular guy who writes with no regard to literary worries and artistic concerns is very likely to be a boring experience but it is not true for Bukowski.
His frank words and brutal style will always heal my deprived soul.
Thank you Hank, thank you Avi, thank you Euphrates :)

My Old Writings Series

I published my very old writings here. The newest one was written 7 year ago and the oldest is 11 years old. When I look back, I have to admit that I don't like most of them. Moreover, some of them are really embarrassing :) On the other hand, I really wanted to copy them here, in my blog, because it is a good way of backing them up. I didn't want them to be lost after a personal computer crash. One more thing is that all of them are in Turkish and since I am a lazy guy, I did not translate them in English :)
I titled those entries "My Old Writings 1" to "My Old Writings 15". You can read them in reverse order by following the "Older Posts" links located under the pages.
I hope you enjoy.

My Old Writings 15

It is a sweet poem that injects relief to me :) Writen in 2004.

Bugün değil, yarın topla saçlarını
Yarın düşsün ilk yağmur tanesi, bugün değil
Bugün üzmeyelim birbirimizi, düşünmeyelim...
Belki evleniriz öbür gün,
Yarın alırız alacakalarımızı
Paramız cebimizde kalsın bugün.
Yarın ağlarız,
Gül bugün.
Bugün taze çimenler gibi olsun yüreğin
Yarın da, öbür gün de....
Eşi dostu aramayalım bugün,
Yarın onlar arasın erkenden
Şafak vakti uyanırız yarın, bugün değil.
Bugün değil, yarın gelsin dünyaya barış
Öbür gün de kardeşlik hakim olsun
Bugün boş geçsin, yarın dopdolu
Yaşayacak halim yok bugün
Zaten ömrümüz üç gün
Bugün, yarın, öbür gün.
Öbür günden sonra gelsin ölüm.

My Old Writings 14

It is another experimental poem named "rahatla" :) Written in 2001.

İçim küçük,
İçim eriyor...
Nefes alamam,
İçim büyük,
İçim serin,
İçim mavi

My Old Writings 13

It is an abstract poem from 2001. It is called "devinim" :)

Su akıyor
Biz yaşıyoruz
Su uçuyor
Biz gülüyoruz
Su donuyor
Su düşüyor
Su eriyor
Biz aşık...
Su akıyor
Biz yaşıyoruz
Su uçuyor

My Old Writings 12

Written in 2004. If my memory is not tricking me, I wrote this when I was terribly drunk, on a very cold November night.

Gözlerindeki derinlikten bahsetmek haz vermiyor artık bana. Köprücük kemiğinin çukurundaki bir damla kanla yoğruldum ben. Ve ateşle, binlerce yıldır yanan. Destanların doğuşu kadar eskidir sana duyduğum aşk. Ve bir şiir kadar akıcı ve kesik ve taze... Sonlandırılmamış cümlelerin öznesi olduğundan bahsetmem asla. Dönen başımın bana verdiği rahatsızlığı da bilmezsin. Sen sadece hülyalı gözlerindeki aşk kıvılcımını övmemi beklersin benden. İçinde miyim dışında mı sevgilim?
Beni koyduğun yerdeyim.

Yalan söyledim sana!

Gözlerin keşfedebildiğim kadar derin. Ve ben yaptığım işleri, bakışlarına kattığım anlam da dahil olmak üzere, çok sevdim hep. Zamanın kölesi olarak geçirdiğim yıllardan ben değil tanrı sorumludur.

Bembeyaz bir gecede, sert poyrazın hükmü altında yaratıldım ben. Ben ki asla yok olmayacağım. Dudaklarım şu anki gibi yarı açık kalacak sonsuzlukta. Fısıltılarım yok olmayacak asla.

Kum bitmeyecek hiç. Su bitecek.

Zehir çoğalacak, nefes bitecek.

Geriye sadece yazılanlar kalacak.

Ve anılar yarım yamalak.

Kalbin yine atacak kulağımın tam dibinde.

Bora geçecek, meltem gelecek ve tatlı tenini akşam beşte okşayacak. Ve sen ufukta beni arayacaksın, sana anlattığım rüyayı anımsayacaksın. Ellerini uzatacaksın, serin yoklukla buluşacaksın.



Güneş tekrar doğacak.

Çayın tadı kalmayacak.

Yarı eskimiş ayakkabıları arayacaksın; bulduğunda tatmin olmayacaksın.

Hayat geçecek, bir kahkaham kalacak, bir gülünç anım, bir uyanışım, bir öpüşüm ve bir gölgem bir de kokum, çarşaflara sinmiş.


Yalnızlığının en umutsuz noktasında, ayaklarını buz kestiren bora ben olacağım. Yeteri kadar soğuksan, herşey sana sıcak gelir; unutma. Ve soğuğa çare bulursun, cehennem ateşine asla.

My Old Writings 11

A poem by 2004.

Bir gömlek giysen, beyaz
Tenin erise, gömek ıslansa damla damla
Saçların ıslansa
Kirpiklerin ıslanıp üçerli beşerli kümelense
                                           iri gözlerinin etrafında
Gömlek yok olsa boncuk boncuk
Kalem erise
Mürekkep dağılsa
Söz uçsa
Ten kalsa

My Old Writings 10

A short story by 2004. An intresting fantasy :) I like the "words in the sky" theory.

Gözlerim açık!

Ne zaman hayranlık duyulana ulaşılacak? Ne zaman insanlığın içinde olduğu keder bitecek? Niçin her zaman aklımıza ilk geleni söyleriz de kendi hüsranının içinde kaybolmuşların şiirsel çığlığını duymazdan geliriz? Soruların sonunu bulmaya çalışmak elbette ümitsizliğe iter insanı. “Ümidini yitirdiğinde bulacaksın çıkışı” temasını işleyen yüzlerce yazı, onlarca kitap yazılmıştır bugüne dek. Bir fincan çayı anlatan altı cilt kitap yazılmıştır, ümitsiz aşkın yüceliğini işleyen destanlar vardır dünya edebiyatında; kayboluşun buluş için en iyi başlangıç olduğuysa doğru olan, varlığın özü yoklukla anlaşılacaksa, insan bir gün asla düşünü dahi kuramayacağı renkler içeren resimler yapacaksa, ya da kendi pisliği içinde titreyerek varlığını toprağa teslim edecekse zift karası bir Kasım gecesinde; hangi mesihin demeçleri su serpecek yüreklere, hangi melodi alıp götürecek bizleri üzerinde masmavi göğün yükseldiği yeşil tepelere?

Gözlerim tamamen açık, kalbim durmadan pompalıyor damarlarıma kızıl yaşamı! Yanağımdan aşağı süzülen ılık damlanın nedeni kimin şiiri? Mideme doldurduğum sarı parıltı, ciğerlerime çektiğim mavi duman, üzerinde eridiğim esmer kadın ve uzun süredir aklımdaki yerini zerre kadar değiştirmeyen sabit fikir: YER DEĞİŞTİRMEK! Bir yerde ölüp başka bir yerde doğmak. Tertemiz! Teknolojiden habersiz, savaştan ve güçten habersiz, hamile pornosundan, çocuk fuhuşundan habersiz, yazılmış milyonlarca satırdan ve yazılmakta olanlardan uzak, her saat ve her saniye nöronlarımı uyaran ve beynimi çürüten onlar-binler-milyonlarla ölçülebilecek veri akışına maruz kalmayacağım halde, su kadar şekilsiz ve su kadar berrak!

Gözlerim açık! Dört kişilik, son derece güçlü bir motoru olan mavi bir araba kullanmaktayım. Gidiyorum bilmediğim bir yere doğru. Hedefi bilenler, sessizce çığlık atan trafik tabelaları. Önüm boş, dikiz aynasında uzanıyor yılan gibi asfalt. Huzur! İnsanlığı düşünüyorum. Yakınımda olup da bana medeniyeti anımsatan şeyler son derece sınırlı: Ben, arabam ve yol. Bu ıssızlığa yol yapmayı kimler düşünmüş diye soruyorum kendime. Issızlığı gidilebilir kılan şey, harıl harıl çalışmış olan kalabalıklar mıdır hep? Milyonların yaşadığı şehrin göbeğinde ıssız, sakin bir lokanta açar birileri. Sana senle olma şansı verirler. Buralarda sigarasının dumanıyla dertleşen, kendi kahvesinin falına bakan kadın ve erkekler vardır. O kadın ve erkeklerin dünyasına hiç kimse giremez: Sigaramın dumanına söylediklerimi tek ben bilirim, kahvemin telvesindekileri bir sır gibi saklarım. Belki sizler bu davranışımı son derece sosyallik dışı, ketumca bir tutum olarak nitelersiniz fakat benim kuramım biraz farklı:

Bir nefes dumana yüklü kelimeler, kimse duymadan, helezonlar çizerek havaya karışır. Kim bilir ne zaman yağmur olup yağacaklar? Sema sözcüklerle dolu. Bu sebepledir ki sessizliği paylaşanlar, sıra konuşmaya gelince havadan bahsederler ilkin. Söylenmemişler olmasa, ne havanın tadı kalır ne de muhabbetin. İki düşünüp bir söylemenin getirdiği bilgeliğin sırrı burada saklıdır. Aşk söylenmeyene duyulur. “En güzel söz henüz söylenmedi” demiştir sarışın ve uzaklarda ölmüş olan şair. Bu sözler bir zaman sonra yağmur olup yağacak. O yağmurun suyuyla kahve yapılacak, su telvede iz bırakacak. Sudaki sözcüklerin izleri! Fal bakılacak; sözcüklerin izi sürülecek. Ve fal çıkacak! İşleyiş böyle olmasa bin yıldır kahve falına neden bakılsın? Gelelim şimşeklere: Birbirine düşman olanların söylemeyip göğe taşıdığı kelimeleri taşıyan bulutlar karşılaşınca gök gürler, şimşek çakar. Bunlar söylenirse ne olur? SAVAŞ!

Anlattıklarım delice belki ama hayatta kalmak için, hayata anlam yüklemek için yapılan, aşık olmak da dahil, çoğu hareket kadar delice. Tüm bunların yanında ıssızlığa talep o denli yoğundur ki içinde mahşer kalabalığı barındıran şehirde birkaç aya kalmaz yok olur o sakin ve sana güzel yemek ve içkiler eşliğinde seni sunan vaha.

Yolda yaşadığım da bu oldu: TRAFİK SIKIŞTI! Tahminen bir yerleşim bölgesi yakınlarındaydım. Giriş tabelası olmayan bir şehir. Yaşadığım kentten alışıktım sıkışan trafiğe. Bir saat sonra hala aynı yerdeydim, üç saat sonra aynı yerdeydim. Motoru susturalı dört saat otuz dakika geçmişti ve yoldaki araçlarda en ufak bir haraket dahi yoktu. Olanlar mı? Klakson sesleri, küfürler, sesi sonuna kadar açılmış radyolar, arabanın içinde sıcaktan bunaldığı için kendisine işkence yapılıyormuşçasına çığlıklar atarak ağlayan bebekler, sabırsızlık, kapana sıkışmışlık dolu histeri nöbetleri, yan arabadaki seks makinası kadını etkileme çabaları, curcuna, yolu tıkayan şeyi görememenin verdiği inanılmaz merak ve bu merakın giderilemeyişinden kaynaklanan çaresizlik ve yarı delilik, cehennemi andıran sıcaklık ve ıssızlığın ölümü.

Tam iki gün geçti. Koskoca iki gün. Artık hareket edemiyorduk. Şehrin ortasındaki vahanın kayboluşu gibi bu uçsuz bucaksız ve sonu belirsiz yol ile bağdaştırdığım yeniden doğma duygusu ve hedefimin mahremiyeti kaybolmuştu. Arzı aşan bir talep ile başbaşaydım. Başbaşaydık. Umut dolu yolu doldurmuş olan yüzlerce otomobil, karavan, kamyonet, arazi aracı günledir bir santimetre dahi ilerleyememişti. Neler olup bittiğini anlayamıyorduk ama temel ihtiyaçlarımızı gidermemiz gerekliydi. Biz de giderdik. Önce araçlarımızda bulunanları yeyip içtik, onlar bitince alet çantalarıımızdaki çekiçlerle avlanmaya başladık. Ve ister istemez sosyalleştik. İş bölümü yaptık. Seviştik. Arabada sevişmek bir fantezi değil, zorunluluktu artık. Neden ilerleyemediğimiz konusunda tahminlerde bulunduk. Efsanevi sözler edenler çıtkı yaşlılar arasında: Devlet kapatmış yolu. Çünkü bu yolun devamı çok gizli askeri araştırmaların yapıldığı üslere gidiyormuş ve bizler onların çarklarına çomak sokmak isteyenlermişiz. Bu yol bizim kaderimizmiş ve de lanetliymiş. Hepimiz lanetlenmişiz ve burada ölmeye mahkum olmuşuz. Daha neler neler... Ben ise basit düşünüyordum. Ya ileride, benim gibi huzura direksiyon sallayan biri feci bir kaza yapıp yolun kapanmasına neden olmuştu ya da yol bitmişti. İki olasılık da ders verir nitelikteydi: Umuda yolculuk eden birilerinin başarısızlığı diğer umut yolcularına atalet verir veya umut bitmiştir ki bu da atalet verir. İlginçtir ki kimse geri dönmek istemiyordu. Burada kalınması gerekiyordu sanki. Buradan çıkış vardı ama yoktu. Burası umut şehriydi. Ve bu umut şehrinde lider ruhlu insanlar baş göstermeye başladı. İnsanlar takımlara ayrıldı. Avcı takımı, çocuk bakıcısı takımı, aşçı takımı, izci takımı ve yönetim konseyi. Ve homurdanma başladı. Bütün bu çabalar kadere boyun eğmişlikti, burada tıkılı kaldığımız gerçeği ile yüzleşmekti, artık farklı bir yerlere gidilemeyeceğinin kabullenmişliği idi.Yeniden doğumdu. Kendimizi olmak istediğimiz halimiz ile tanıtıyorduk. İsimlerimiz farklıydı artık. Kadınlarımız farklıydı, görevlerimiz farklıydı. Ve homurdanlamalar sürdü. Yönetim konseyi insanlara haketmedikleri şekilde davranıyordu. Tek yaptıkları kararlar almak ve toplulukları bu kararlar doğrultusunda memur etmekti. Tek farklılıkları kaba kuvvetleriydi. Basit kurallarımız vardı. Kimse konseyden izinsiz aracının motorunu çalıştıramazdı örneğin. Çıkan anlaşmazlıklar dövüşerek aşılıyordu. Karşısındakini pes edene kadar döven haklıydı. Sanki bilgi çağının hüküm sürdüğü koca şehirlerden gelmiyorduk. İlkeldik. Modern dünyada faşizm, feodalizm diye adlandırılan sistemlere tâbiydik. Yavaş yavaş geleneklerimiz oluşmaya başladı. Küp isimli filmi izlemişsinizdir. Altı insan kendilerini bir küpün içinde bulurlar. Tek amaçları oradan çıkmaktır artık. Yöntemler geliştirirler. Ve o altı kişiyi mesleği polislik olan irice bir zenci örgütler ve yönlendirir. En güçlü odur. Bu gruptan bazılarını öldürür sonunda. Ama küpten çıkmayı başarabilen tek kişi zihinsel özürlü olan aynı zamanda 16 basamaklı sayların faktöriyellerini hesaplayabilen çocuktur. Yaşadıklarımız bu filmi andırıyordu ve kurtuluş delirmekti ya da çok yetenekli olmak veya ikisine birden sahip olmak. Başlangıçta evlerimiz arabalarımızdı. Sonra, güçlüler yaşayacakları arabalara kendileri karar vermeye başladılar. Bazı genişçe arabalara birkaç araç sahibi dolduruldu. Onların arabalarına el konulmuştu. Komşuluk ilişkileri sıkıydı. Yağmurlu günlerde herkes “hanelerine” çekiliyordu ve camdan sohbetler başlıyordu. Yolun bittiği bu yerde, medeniyeti en başından kurmak görevi var olan medeniyetten kaçanlara verilmişti. Ve yaşadıklarımız tarih kitaplarında okuduklarımızdan farklı değildi. Etnoğrafya, antrolopoloji, siyaset bilimi gibi alanlarda uzman birkaç kişi daha üst düzey demokratik yaşam modelleri önerdiler. Bunlar 12 kişiydi. Önce rahat tartışabilmeleri ve somut bir model oluşturmaları için bir kamyona yerleştirildiler. Sonra bir gece o kamyon yandı.

Alevler çok yüksekti. Ve çok sıcak. Kamyon benim arabama çok yakındı. Çığlıklar, ağlamalar, korku ve ölüm sıcaklığını tüm hücrelerimle algılıyordum. Alevler yüzümü yalıyordu ve radyomda derin duygular yüklü bir şarkı çalıyordu.

Gözlerim kapalı!

Ölüm bizleri çoğu zaman tahmin ettiğimiz köşelerde yakalar. Yaşamda tahmin edilebilirlik arttıkça arayış da artar. Rüyalar tahmin edilebilir. Rüyalar izlenebilir. Bir zaman gelecek ve her tür yaşamsal tadı son zerresine kadar alabilmek adına yüzbinlerce elekrot bağlatacağız vücutlarımıza. Hasretliklerimiz kalmayacak. Nefretlerimiz kalmayacak. Kadınların içinde yaşayacağız asla doğma fırsatı bulamadan. İçinden çıktığımız kadınların içine girebilmek adına hayatımıza çeki düzen vermiyor muyuz zaten? Etkili bakışlar, baskın ses tonu, geniş omuzlar, dilim dilim karın kasları, pahalı berberler, başarı, güç, derin düşünceler... Kendimi ayrı tutmuyorum! Aynı boka bulanmış vaziyette birbirimizi kokluyoruz. Her huzursuzluğumuzda yeni bir yol. Baştan almak istiyoruz. Gitmek ve huzur bulmak arzusu ile yanıp tutuşuyoruz fakat gidilecek yerlerin sonluluğu sorununu her zaman göz ardı ediyoruz. Umutlar bitince ilkele dönersin ve doğana teslim olursun. Temel güdülerine uyarsın. Öz benliğinin, içindeki hayvansı varlığın, üzerine özene bezene yaptığın her yama birer birer çürüyüp toprağa düşer ve sadece yaşaman ve uyum sağlaman gerektiği gerçeği ile başbaşa kalırsın.

Sen de gözlerini kapat ve trafik sıkıştığında gözlerini aç ve yandaki aracın içindekilere bakıp düşün. Kaza mı var, yol mu yok? Belki yanda seni anlayıp gülümseyen birileri vardır.

My Old Writings 8

This is another short story written in 2004.


Ağır ahşap dekorasyonlu, yüksek tavanlı, büyükçe bir salonda bir tek ses duymadan geçen her saniye, beynime saplanmış paslı bir çivinin ağır ağır ilerlemesi kadar azap vericiydi.

Bir kez daha yoğun bir nefret krizine girdim.

Bu o denli saf ve insana özgü bir duygu ki kendimi ona kaptırmadan bir gün bile geçiremedim son altı yıldır. Medeniyet tarihimiz nefret duygusunun doğurduğu olaylar ile dolup taşmış durumda neredeyse:

İblis ile insan arasında başlamış, tanrı ile insan arasında patlak vermiş, Habil ile Kabil arasında ilk kez ölüme sebep olacak boyuta gelmiş, bin yıllarca değişik nedenlerle sürdürmüşüz bu kutsal mirası ve şimdi de benim damarlarımda dolaşıyor. Kan kırmızı nefret!

İnsan beyninden başka bir mekanı yoktur nefretin bu dünyada. Başka hiçbir canlı türüne verilmemiş bir duygu bu. Altı yıldır çözümlemeye çalışıyorum. Sonunda matematiksel olduğuna karar verdim. Toplama veya çarpma gibidir nefret. Öncelikle bir insanın beynine çöreklenir. İşleme dahil olan ilk taraf nefret sahibi olan kişidir, diğer taraf ise herhangi bir varlıktır. Ve savaş başlar. Son derece akıllıca hareket etmeniz gerekir her savaşta olduğu gibi. Bu mantıksal işlem birkaç farklı sonuç doğurabilir:

Bir, nefret sahibi, muhatabını yok eder. Yani kazanç.

İki, muhatabı, nefret sahibi kişiyi yok eder; kayıp!

Üç, hem nefret eden, hem de nefret edilen yok olur; beraberlik.

Dört, buna pek az rastlanır, kişi nefretini bastırır ve hükmen mağlup olur.

Kimileri son durum için bir erdemdir dese de buna inanmayın. Bariz bir yenilgidir yaşanan.

Bu bitmek bilmeyen suskunluğa karşı açtığım savaşta pek de üstün durumda değildim. Fakat kahramanca hareket etmem gerekiyordu. Lastik ayakkabılarımı cilalanmış zemine sürterek insanın içini titreten gıcırtılar çıkarmaya başladım. Yaklaşık bir dakika sonra salonda kınayan uğultular duyulmaya başlandı. Kazanç!

Tam karşımdaki yazıcı kadın sanki yaptıklarımın sebebini anlıyormuşçasına manidar bakışlarını dikmişti üzerime. Gülümsedim, gülümsedi. Burası her an daha da eğlenceli bir hal alıyordu.



Hakim geldi ve keskin hareketlerle kuruldu makamına. Hemen savcıya söz verdi. Savcı, bir deri bir kemik kalmış, kısa saçlı, kumral, yaklaşık kırk beş yaşında, tahminen menopoz sonrası boyu bir miktar kısalmış sevimli bir kadındı. Suçlarımı okuyordu ağır ağır.

Çölde iz sürmek zordur. İz bırakmadan yol almak da. Issızlığın ortasında, mavi göğün ve sarı güneşin altında ve beyaz ehram içinde, ve bir lokma yiyeceğe, bir yudum suya sağ kolunu feda edecek kadar muhtaçken ve kadınından uzakta ve yılanların, akreplerin dilini konuşamıyorken ve her rüzgar sana sıcak kumu mezar etmeye çalışırken bir yeşil yaprağa rastlarsan, ananın kucağındaymışçasına mutlu olur, yüz sürersin ona. Sonra denizin sesi çalınır kulağına. Sonra kadının seslenir. Bahçeye koşarsın son kuvvetini de harcayarak.

“Asmaları üzüm basmış. Toplayalım.“


Sen sepeti tutarsın, o salkımları toplar.

Sen kazanı tutarsın, o, güzel ayaklarıyla üzümleri ezer.

Deniz suyuyla yıkarsın ayaklarını.

Beyaz ve serin kucağında bir yıl uyursun.

Şarap olur üzüm suyu.

Çölde yol almak zordur. Dağ yoktur, tepe yoktur, altındaki düz kumdur ama yön yoktur, yol yoktur, yoldaş yoktur. Beden dayanamayınca, beyin sanal konfor sunmaya çabalar, başarır da.

Şaraba bir damla kan düşer. Bir damla daha. Altın kadeh devrilir beyazın üstüne. Ellerin kan olur, yüzün kan olur, kadın ölür...

Çölde gerçeğin ayırdına varmak zordur. Yüzünü kanla yıkadığında netleşir gördüklerin, bir an tazelenirsin. Toprağa düşen bir ceset, göğe yükselen bir can seni bir dahaki sefere dek ayakta tutar. Bu yüzdendir ki buz çölerinde kutup ayılarının, kum çöllerinde arslanların yüzünden eksik olmaz kan lekesi. Çölün kralı olursun.

“...gerçekler ışında, sanığın idamını mahkemeden talep ediyorum!” diye bitirdi.

Sessizlik olmadığı sürece beni rahatsız eden bir durum yoktu.

Tokmak tablaya üç kez düştü.



“Delil ve iddiaların değerlendirilmesine, sanığın akli sağlının yerinde olup olmadığının tespitine, mahkemenin fi tarihindeki bir sonraki oturumuna kadar sanığın göz altında tutulmasına...”

-mesine, -masına, -mesine, -masına

Çölde, aklından geçen fiiller gereklilik kipindedir. Ne düşünmeye vakit vardır ne de yorum yapmaya. Gerçek yoktur, doğru veya yanlış da. Olmuşlar, olacaklar yoktur. Ve sen bunları aklına veya diline dolayarak vakit kaybedemezsin. Bu hataya düşersen, altı yıl sonra izini takip edenler seni bulur.

İnsanın kendine esir olması ve bu nedenle nefretini kendine yöneltmesi de izleri belirgenliştirir. Ve bir gün sessizlik bozulur. Sirenlerle, megafonlarla...

Bir sabah vakti, erkenden. Girit sokaklarında taze bir meltem eserken, kadınının kemiklerini çıkarırlar bahçenden. Beyaz ellerinin arasında bir altın şarap kadehi tutmaktadır...


“Sanığın hiçbir aklî bozukluğunun bulunmadığına ve birinci derece cinayetten suçluluğuna...” Kendimle olan savaşın sonlarına geliyorum artık...

“...fi tarihinde vücuduna kimyasal şırınga edilerek yaşamına son verilmesine...”

Sonuç pek de şerefli sayılmaz ama kurallar dahilinde: Beraberlik.



Çöl sessizdir. Sinsidir. Gördüklerin vardır, duydukların değil. Çölde savaş vardır. Ölümün sessizliği ile zihninin çığlıkları arasında bir savaş.

Kalem, o koca salonda gök gürültüsünü andıran bir sesle kırıldı.


My Old Writings 7

It is from 2004. A short story.

Beyaz sabun kokulu ılık bir meltem esiyordu. Dudaklarım ve yanaklarım, derken boynum ve kulaklarım etkisi altına girdi bu rahatlatıcı akımın. Yünlü bir etek hissediyordum belinde ve kalçalarında. Karnım karnına teğet, gözlerim kapalı dönüyordum odada. Loş hisler diyarında meraklı bir gezgindim adeta. Ne istesem olacakmış gibi geldi birden. Ve müzik bitti. Açmadım gözlerimi. Sadece durduk. Bakmadık birbirimize.
Minderin üzerinde sere serpeydim. Mum sarkıtlarını toparlayıp tekrar aleve yem etmekle meşguldüm. Çoraplarını çıkardı. Yerinde duramayan on küçük parmağıyla tanıştırdı beni. Sonra yavaş yavaş tırnaklarını kesti.

“Ruhun beslendiği kaynak hiç bu kadar uzak olmamıştı bana.“ dedi ve devam etti “Hayatımı vücudumun uzayan tüy ve tırnaklarını keserek geçiriyorum. Oysa o kadar hatırası var ki kesip attıklarımın...”. Şaşkınlıkla ve tepkisizce dinliyordum bana saçma sapan gelen sözlerini:

“Ben de bir gün düşündüm, sanırım on dört yaşındaydım, ve bu denli önemli hatıralarımı çöpe atmama kararı aldım. Gel benimle!”.

Beni kanepenin yanında duran sandığın yanına götürdü. Bir çeyiz sandığı büyüklüğünde, parlak metalden yapılma, sade bir kutuyu andırıyordu. Kapağı açtığında donup kaldım. Sandığın içerisinde yüzlerce küçük bölme vardı ve her bölmenin üzerinde kırmızı kalemle yazılmış tarihler yapıştırılmıştı. Sırası gelmiş olan bölmeye biraz önce kestiği tırnak kırpıntılarını itinayla yerleştirdi, sonra antimikrobiyal bir sprey sıktı. Bölmenin kapağını kapatıp üzerine tarih düştü. Sandığın önünde yere oturup anlatmaya başladı:

“Herkes geçmişini yad etmek için albümlere bakar veya telefon defterini gözden geçirir; mazi ile konuşur. Mazi dediğim, bazen bir bitik aşk, bazen anne bazen de artık asla konuşamayacak olan biridir. Ben de yıllardır kestiğim tırnaklarıma ve saçlarıma bakar, düşünürüm hatıralarımı. Her yerde beraberdik onlarla. Beni hiç bırakmaz onlar, aksine ben hayırsızım ki onlarla olan fiziksel bağımı belirli aralıklarla kesmek zorunda kalıyorum. Oysa onlar ne kadar da... Neyse bildik bir sona gidiyor işte konuşma. Deli olduğumu düşünüyorsun değil mi?”

“Hayır, oldukça ilginç bir yaklaşım. Fakat, bir insan yıllar önce kestiği ojeli tırnaklarına veya balyajlı saçlarına bakıp da ne kadar sıcak bir duyguya kapılabilir ki? Benim için anlamlandırması zor bir durum.”

“Bak!” dedi ve sandığın altlarından, kapağında 09/12/1992 yazılı ufak bölmeyi açtı. Kehribar rengi, ince tırnak kesikleri vardı içeride. Merakla karışık bir tiksinme hissettim. Sonra gözlerine baktım. Işıl ışıldılar. Hayatımda bir daha rastlayamayacağım türden sıcak duygular saçılıyordu gözlerinden. Her insanın garip bir tarafı vardır diye düşünüp gülümsedim ona. Tiksinti biraz azaldı. Eskiden sol elinin baş parmağının olduğunu düşündüğüm tırnağı eline almış derin hislere kapılmıştı. İrkilerek bana baktı ve “Dokuz Aralık bin dokuz yüz doksan iki...” dedi. Sesi çok gerilerden geliyordu.

“Bu neden kehribar renginde biliyor musun?”.

“Zamanla bu rengi almıştır herhalde, on yıldan fazla olmuş keseli.”

“Bilemedin. Kınalı olduğu için. Anneannem yakmıştı kınayı. Küçücük elleriyle her işi gören anneannem.”

“Bu tür bir olayı hatırlatması için tırnak saklamaya ne gerek var yahu?”

“Çok saçma! Ben burada bir anıma fiziksel temas sağlıyorum. Anlayamıyor musun bunu?”

Aslında anlamıştım bahsettiği hissi. Ben de Efes ve Bergama’daki antik kentleri gezerken güneşten ısınmış mermer ve granit sütunlara dokunup bin yıl öncesine gitmiştim. Bin yıl önce bu sütunun tam elimi koyduğum yerine kim koymuştu acaba elini? Sonra ona ne olmuştu? Kadın mıydı, erkek mi? Diğer elinde ne vardı?

Buna benzer bir şekilde yol kenarında rastladığım oval biçimli küçük taşları elime alıp bu taş binlerce yıl önce bir kayaydı. Acaba nerede duruyordu? Hiç üzerinden dinozor geçmiş midir? Nuh tufanını yaşamış mıdır? Gibisinden düşüncelere dalarım.

“Asıl zor olan saçlar! Kuaförlere laf anlatmak oldukça güç oluyor.”

“Tahmin edebiliyorum. Saçlarını nerede saklıyorsun?”

“Diğer odada. Bunun üç katı büyüklükte bir metal dolabım var.”

Gülümsedim. Yoğun şefkat hissediyordum. Geçmişe dair, kesilmiş saçları ve tırnaklarından başka kimsesi olmayan bir kadın fikri bana epey dokunaklı geldi.

Ayakları hala çıplaktı. Terliklerini giyip şıp şıp sesleri ile uzaklaştı.

“Kahven nasıl olsun?” diye seslendi mutfaktan.

Minderin üzerindeki yerimi almış mum ile oynamaya koyulmuştum. “Orta!”.

“Kahveler geldiii.”.

Yanıma oturdu. Mum ışığında, saçları kızıllık saçıyordu. Kıvır kıvır, kızıl yansımalar... Beyaz sabun kokusu duydum yine. Elimi başına götürüp alnını ve saçlarını okşadım. Tebessüm ediyordu. Herşeyi ne kadar da yoğun yaşıyordu. Başını kucağıma koyup uzandı. Rahat ve mutlu görünüyordu.

“Bundan yıllar sonra, şu an başında olan saçları ait oldukları bölmeden çıkarıp baktığında neler anımsayacaksın?” diye sordum. Benimle ilgili sıcak hislerle dolu bir cevap bekliyordum ama tek bir ses çıkmadı.


Aynı soruyu bir daha hiç sormadım. Saçlarını bir daha hiç kesmedi.

My Old Writings 6

It is a poem written in 2003.

Karanlık düşlerden uyandım, titreyerek, ter içinde.
Oda mı loş, gözlerim mi puslu seçemedim.
Yastığın yumuşak, yorganın kalın, vaktin er olduğuydu bildiklerim.
Bin yıl sürdü uykum.
Acıların gerçek değil...
Feryadını duyamadım.
Sen bir başınayken gündüzleri,
Ben herkesle tadını çıkardım rüyaların.
Kana kana su içtim çöllerde.
Kana kan istedim Anadolu’nun ücra kasabalarında.
Nefesim rüzgar oldu...
Eteğini kaldırdı ucu görünmeyen ovalarda.
Bedenim çınar, bedenin toprak oldu...
Bir nefes daha aldım tütünden,
Çeliğe su verircesine içtim üzüm suyunu...
Kara günleri haber veriyor çocuklar.
Kan kırmızı elma şekeri yalıyorlar, doymak bilmeden.
Küçük ayakları titretiyor aziz ve engin toprağı.
Toprak, ölüm ve yaşama gebe...
Cesetler var karnında, tohumlar var, gözlerin gibi yeşerecek.
Ne olur damlat ılık yaşam suyunu güzel kirpiklerinden...
Yoksa ölüm galip gelecek.
Ölüm galip gelecek!

My Old Writings 5

Written in 2004. A boring one.

Gözlerini kapatıp çimenlere uzanıyorsun. Hava çok sıcak ve karnına fıskiyelerden zerre zerre serinlik geliyor. Kimbilir neler düşünüyorsun belli belirsiz? Sıcak çocukluk günlerin geliyor aklına... Bir pazar sabahı uyanmışsın. Baban çok güçlü, annen çok şefkatli. Huzur içerisindesin... Ekmekler kızarmış ve kahvaltı hazırlanmış. On dakika sonra en sevdiğin çizgi film başlayacak. Çay demlenmiş. Çay kaşıklarıyla ince belli bardakların çınlayan dansı başlar birden bire. Şeker yavaş yavaş erir...

Hava çok sıcak ve uzanmışsın toprağa. Yanında ben. Gözlerimiz kapalı. Kapalı gözlerin insanlar üzerindeki etkisi oldukça değişkendir. Kiminin görüşünü artırır göz kapatmak, kimini saklar, kimini kör eder, kimini öldürür. Aklına birşeyler geliyor, heyecanlanıyorsun. Başını sağa çevirip dudaklarını aralıyorsun, neredeyse dökülecek kelimeler dilinden. Toprağı hissediyorsun; kokusunu, sertliğini... Ellerin bedeninin iki yanında, çok güçsüz. Düşüncelerin sığ. İçin ferah. Hayali sözleri sarfediyorsun sonunda ama hava o denli sıcak ki kelimelerin eriyor ve damla damla toprağa karışıyor. Duyamadım seni.

Hava çok sıcak. Başında hasır şapka, karşında dünyanın en güzel mısır tarlaları. Tuvalin başında, dünyanın en güzel mısır tarlası resmini yapıyorsun. Sapsarı, insanın içine enerji ve mutluluk pompalıyor her fırça darbesi. Güneş, tarla, kargalar, boyalar, fırça ve sen başbaşasınız. Kimse bilmiyor orada olduğunuzu. Beraberliğiniz yarım gün kadar sürüyor ve yaptığın resim tam bir şaheser! Bütünüyle sana ait. Ama karnın aç ve paraya dönüştürebileceğin tek şey dünyanın en güzel mısır tarlası resmi. Ölmeyi mi yeğlersin, yoksa güneş, tarla, kargalar, boyalar ve fırçayla olan mahremiyetini satmayı mı?

Asil insan, mahremiyetine saygı duymalıdır diye bellemişsin yıllar yılı. Ürettiklerinden bir başkasına vermek ne de zordur değil mi? Üstelik alacak olan kişi değer bilir birisi mi olacak bilmiyorsun. İyi bakacak mı sarışın güzele? Gülüyorum sana. Tabi ki satacaksın. Hemde bir öğün yemek ve bir gece konaklayacak otel parasına. Müşterin, resmin renkleri evindeki perdelerin rengiyle uyumlu olduğu için tercih edecek sarışın güzeli ve sen yarın başka bir şaheser üretiyor olacaksın. Ne kadar acıklı bir hikaye... Ama dünya bu eksende dönüyor ve sana bir takım özel yetenekler verildi diye daha anlayışlı olmak zorunda değil. O zaman sanata bu kadar değer vermek ve bitmek bilmeyen sanatsal tartışmalara girmek niye? Sanatçıyı yüceltmek niye? Ekmekçiyi ve otelciyi yüceltmek lazım. Ekmek halk için mi, ekmek sanat için mi? Bienallere onları da çağırmak lazım. Cehennem gibi sıcak. Eriyecek resminin boyası, salonun parkesine damlayacak.

Hava çok sıcak. Herkes yabancı. Yürüyorsun kasabanın panayırında. Başın önde. Tek kılavuzun ayak parmakların. Doğru yoldasın! Geçen yolculuğun geliyor aklına, gülümsüyorsun. Hani yol gösterici olarak meme uçlarını seçmiştin de biri sağa biri sola çekiştiriyordu seni. Yalpalayıp düşecektin az kalsın. Adamlar sinsice süzmüştü seni, neler düşündüler kim bilir? Yalnızlık garipleştirir insanı. En azından hava sıcak. Soğuklar başlayınca yalnızlık iyiden iyiye vurur seni. Kapalı ortamlarda yalnız olmak tiksinti verici gelir başlarda: Dışarıdaki soğuğa dayanamayıp kendini bir kafeye atmak istersin ama öncesinde bir dergi veya kitap almalısındır, aksi takdirde oturduğun kafede diğer masaları gözlemekten başka şansın olmaz ve insanlar izlendiklerini fark edip tatsızlık çıkarabilirler. İşin yoksa bir de fark ettirmeden bakmaya çalış, aniden gözlerini kaçır, uğraş dur... En güzel seçim bir kitap almak... Bununla da kalmaz: kafede oturduğun sürece tek başınalığın anlaşılmasın diye on dakikada bir saatini kontrol eder, sağa sola bakınırsın. Gecikmiş bir dostun vereceği sıkıntılı tavır maskesini takarsın yüzüne. Kimse gelmeyecek, on beş satır daha okursun kitaptan. Fakat zamanla alışırsın. Gözlerin kapalı uzanırsın havuzun kenarına. Çırılçıplak. Üzerine su boşaltır hizmetçiler. Kanının vücudundaki yolculuğunun her santimetresini hissetmeye başlarsın. Sıcağı unutursun. Devasa pelit ağaçlarını omuz başında görürsün. Ben gelirim sonra. Saatlerce paylaşırız sessizliği. Son altı aydır konuşmamışsın, son altı aydır ağlamamışsın, son altı aydır sevişmemişsin, son altı aydır hava çok sıcak. Son altı aydır... Dünyanın nice nesillerinin hayal bile edemeyeceği donanıma sahip olduğun halde terlemekten öteye geçememişsin. Ne de olsa hava çok ama çok sıcak. Eriyip damla damla karışmışsın yokluğa.

Kahvaltı bitmiştir. Buruksundur. En sevdiğin çizgi film başlamamıştır. Anlam veremezsin. Hikmet Şimşek ile Pazar konserleri vardır artık. İşitme engelliler için haberler, Pazar konseri ve sıkıcı diğer programlar. Oysa önceki akış ne güzeldi: işitme engelliler için haberler, “uçan kaz ve nis” ve duruma göre “red kit”. Pazar öğleden sonralarının sıkıcılığını katmerler bu Pazar konserleri. Yarına yetiştirmen gereken ödevler de var üstelik...

Aç artık gözlerini, kalk uzandığın çimenlerin üzerinden, bu zamana dön.

Yağmurla gelen yaşama şükürler olsun. Islanan toprağa şükürler olsun. Toplanan kalabalığa ve uğultuya şükürler olsun.

My Old Writings 4

This was written in 2003. This one has some brilliant passages :)

Vadiye bak.

Yalçın kayalar. Isınmış, buz gibi kayalar.

Ömrü üç aylık ayrık otlarınca yırtılmış kayalar.

Gri, yalçın kayalar.

Kaderini alt edip, yukarıya baş vermiş kayalar.

Gözlerini göğe dikip de bu güzelim mavi boncuğa düz diyen insanlara lanet olsun.

Yağlı urgana kırk düğüm atıp , üflüyorum nefretimi onların üzerine.

Suyla, kanla açılmıştır vadileri dünyanın.

Davetimi mi istersin lanetimi mi?

Yalvarıyorum çık artık dışarıya. Beni boğmandan hoşlanmıyorum.

Bir an için boşal dışarıya ne olur. Özgür hissedemiyorum kendimi. Kelebeklerin çığlığı gibisin kafamın içinde.

Oda bembeyaz kireçle badanalanmış kerpiç duvarlara sahip. İçerisi alabildiğine aydınlık. Kör edici bir aydınlık. Pek bir eşya da yok. Zarif ayakları "S" şeklinde kıvrılmış ahşap eski bir sehpa. Üzerinde altın yaldızlı sivri uçlu bir makas... Pırıl pırıl.

Portakal ağaçlarının kokuları geliyor dışarıdan.

İpek bir gecelik. İçinde uzun siyah saçlarıyla yalın ayak dikilen bir kadın.

Aydınlık, kör eden aydınlık göstermiyor kadının gözlerini. Ayakları seçiliyor sadece. İnce yapılı, buğday renkli, düzgün, uzun parmaklı. Gökkuşağının altından geçerek gelmiş odaya. Sevmiş bir iki defa. Sevdikçe uzamış saçları. Saçının beline düşen kısmında ilk yarinin belli belirsiz kokusu, daha yukarıda bir sonrakinin hasretinden ağarmış bir bölüm, saç diplerinde ise portakal kokusu.

Bir adım ileri, bir adım daha; çok yakınındayım. Dokunmak gelmiyor içimden, konuşmak gelmiyor. Makası alıp kesmek saçlarını, yavaş yavaş kesmek. Ne ilkinin kokusu kalsın, ne ikincinin hasreti. Kör eden ışık içerisindeki portakal kokusu kalsın.

Mavi taşlarla bezenmiş boynu çıktı meydana. Köprücük kemiği tatlı bir kavisle omzuna uzanıyor. Saç kırpıntıları yapışmış sırtına, göğsüne... Yanağından aşağıya bir damla süzülüyor, çenesinden boyun köküne, oradan memelerinin arasına ve karnında son buluyor damlanın keyifli seyahati. İpek gecelik ıslanıyor.

Bir adım geri, bir adım daha; kapı arkamda. Kadın yerinde, pencerenin yanında. Saçları yerde. Gözyaşı geceliğinde. Makas elimde. Duvarlar bembeyaz. İçerisi çok aydınlık. Alnım uyuşuyor, belli belirsiz ateş böcekleri uçuşuyor zihnimde. Sükunetimi korumam gerekli, dizlerimin üzerindeyim. Ayakları seçiliyor sadece. Kalp atışarımı duyabiliyorum. İster istemez sayıyorum. Saydıkça hızlanıyor. Bir iki üç dört beş...

Elimi tutup ayağa kaldırıyor beni. Pencerenin yanında buluyorum kendimi. Elim elinde.

“Vadiye bak” diyor. “Bizi çağırıyor kayalar.”

Kadın yok. Makas yok. Oda yok.

Yalnızca sen ve ben ve kağıt ve üzerinde bir dizi kelime. Anlamsız maceraların sonunda neler hissedildiği bir maceraya anlam katan öğeler kadar açıktır.

Sarp kayalardan aşağı vadiye doğru bakarken, ve gözlerini kapatıp serin rüzgarın tenini okşadığı o eksiksiz ve bitmesini hiç istemediğin anda; kadını, erkeği, makası, odayı, sehpayı, saçları düşünmezsin. Gözlerini açıp başını yukarı doğrulttuğunda derin, aydınlık mavinin ufuktaki kavisini hisserek saymaya başlarsın kalp atışlarını. Bir iki üç dört beş...

Kırka geldiğinde çözülür yağlı urganın kara büyülü düğümleri.

Gökyüzü bir boncuk kadar yuvarlaktır artık. Binlerce yıldır toprağa düşüp derin vadiler açan suyla kandadır lanetimin keskinliği, davetimin enginliği.

My Old Writings 3

The one below is from 2003. Not too bad.

Hüznü mü yansıtmalı, pisliği mi? İnsalığı sedece hüzünlü dürtüler mi kaynaştırıyor? Yüzüne bakmadığımız insanlara üzülmeyi ne kadar da severiz bizler. Bizler dediğim kabuğunu kıramamış beyaz yakalı pislik örtücüler, mavi yakalı pislik temizleyiciler, yakasız pislik üreticiler, yakalar yapan pislikler...

Bozulmak üzere olan ve kırıldığında iğrenç kükürt kokusu salmaya hazır yumurtalarız. Bu nedenle kıramıyoruz kabuğumuzu. Kapalı, sıcak, koruyucu, güvenli yuvalarımızı niçin terk edelim. Bol kaşarla karıştırılıp güzel bir omlete malzeme olsak daha faydalı olmaz mıydık çocuklara? Kıvır kıvır saçlı şişman çocuklara...

Geçtiğim yollardan dikkat ederek tekrar geçmeye bayılıyorum. Tarlaları fark ediyorum uçsuz bucaksız. Enerji nakil hatlarını görüyorum hayat taşıyan. Somut olarak taşıdıkları tek hayat birimi göç ederken mola veren kuşlardır aslına bakarsanız. Biz güzel insanlar kendimizi her dem doğanın dışında yapay nesneler olarak görmez miyiz? İnsanoğlu ve asırlardır çapını büyütüyor olduğu medeniyet çemberi, ormanları yok ediyor, filan kaplumbağanın neslini tüketiyor söylemleri hep kendimizi kaplumbağa ile, kayın ağacı ile eşdeğer görmek istemememizden gelmiyor mu? Yaşamak için, daha konforlu yaşamak için, yeni nesillerimiz için, hayatın sırrını bilen alt benliğimiz istediği için önümüze gelene acımayız biz. Son derece rasyonel bir davranış biçimi bana kalırsa. Tutarlı çelişkiler diyarının kralları.

Sen, ben.

Hem ağacı hem kitabı seversin.

Ne kadar çok kitap okursan o kadar çok ağaç keserim.

Ağacı da severim.

Çelişkiden kurtulmak basit. Ağacı okumayı, kitabı dikmeyi öğren. Bir başkası sana duygularını iletsin diye mi herşey? Aracıları kaldır, git ve konuş onunla. Saatlerce, yorulmak bilmeden konuş... Kabuklarınız yavaş yavaş çatlamaya başlasın. İğrenç kokularınızı duyumsayın alabildiğine. Bu vakitten sonra ne senden ne benden omlet olmaz çocukların ağızlarına layık. Peynir için süt veren ineklerin gözleri dahi daha anlamlı kaldı yaşamlarımızın yanında. En azından içini göster de çocuklar ders alsın unutmamacasına. Kıvır kıvır saçlı şişman çocuklar.

Yanmış günahlarımın küllerini savurmak istiyorum çöllere, kadınımın altınlarını denizlere atıp onun boynunu denizlerle bezemek istiyorum. Okyanusların binlerce kilometre altında yaşayıp demir soluyan zehir bakterileri ile gargara yapmak, altın hırsını yenememiş İspanyol krallarının boğazını Güney Amerika yerlilerinin sıtmalı kanıyla doldurmak istiyorum. Cesaretim kanıtlanmıştır benim ne de olsa. Her gün şah damarının üzerinde ustura gezdiren bir cinsin temsilcisiyim ben. Sinek kaydı traşların şovalyesiyim. Değirmenlere kafa tutan yarım akıllı Don Kişot bile kahraman sayılıyor bu dünyada, aşk içmeye su içmeyi yeğleyen Ferhat anılıyor hayranlıkla Anadolu’nun derinliklerinde hala, meydanlara çıkıp çatal dillerinden irin damlatanlara alkış hediye ediliyor aymazlıkla, benim gibi menevişli zırh yerine kalın yumurta kabuğu kuşanmış cesur kahramanlar da yerini bulur beslenme zincirinin üst katmanlarında.

Kainatta ufacık bir noktasın. Az ve küçüksün. Gezegendeki tüm karıncalar birleşip saldırsa, zefere ulaşmaları birkaç haftayı geçmez. Bir insana karşı on milyon karınca oranı ile barış içinde yaşıyorsun bu, kainatın neresinde olduğunu bilmediğin, mavi kürede. Ve tam o anda insan ırkından hiçbir üyenin görme şansı bulamayacağı kadar uzak bir gezegende, kocaman bir dağın zirvesinden saatte beş yüz kilometre hızla esen fırtınanın ektisiyle bir kaya parçası bırakıyor kendini dipsiz bir vadinin derinliklerine. Neden? İnsan neslinin asla haberdar olamayacağı o kaya neden bildik, ve tamamen insanın doğa anlayışının bir ürünü olan, fizik kurallarına uygun bir şekilde hareket ediyor uzaklarda? Çocuklar mutlu yarınlara ulaşabilsin diye mi? Kıvır kıvır saçlı şişman çocuklar.

[İnsanoğlunun evrensel gerçekleri saptayabilme ve bunları yaratıcı biçimde kullanıma alabilme potansiyeli olduğu halde sosyal amaçlarımız ve hayat kültürümüzün evrenin her yerinde geçerli olacak kadar deterministik olmadığını görüyoruz. Tek amaç “çocuklarımız mutlu yarınlara ulaşsın”. Bu doğru ve geçerli bir amaç mı? Hayatı neden potansiyelimizin gerisinde kalan kurallar ile şekillendiriyoruz? ]

Karanlığı mı yansıtmalı, ışığı mı? Oturmuş çömlek yapar tezgahında... Çömleği verir buğday alır. Altın rengi başakların hışırtısını duymadan yaşar tezgahının başında. Ömürlerini başakların ışıltısı arasında şarkı söyleyerek geçiren ağutos böcekleri kadar tat alamamıştır yaşamından. Mutlu bir yazdan sonra kışın açlık çekmek var sonunda. Oturmuş hesap yapar masasında... Benzi solmuş radyasyondan, yazar on binleri, toplar milyarları. Hesabını verir, parasını alır. Parasını verir, ilacını alır oturmaktan filizlenmiş basuruna sürmek için. Kızılcık filizlerini görmeden yaşar masasının karanlığında. Bedeninin karanlığında yaşayan tenyalar kadar tat alamamıştır hayatından. Dalından kızılcık toplayıp yiyen bir işsiz olmak var sonunda. Işığın eşiğine takılıp, karanlığın beşiğinde sallanıp uyuyakalmış hayatları belgeler yüzyıllar.

My Old Writings 2

This was written in 2002 as well. It is funny :)

Rahat ölmek için geçirdiğimiz, ince elenip sık dokunarak yaşanan her anı düşün...

İnsanların yüzlerine baktım bütün gün boyunca...

Uzunca bir zaman izledim durdum, hesapsız ve yorumdan uzak bir gözlemdi. Haliyle hiçbir iz göremedim. Bana bakmalarını istedim, onlar bakar bakmaz dikkatli gözlerimi kaçırdım. Karmaşık olmaya çalışırken basitleşmek. Basitleşmekten korkmak. Korkmadan aklına geleni yazmak. Gözlerdeki nazardan kaçıştı belki de yaptığım.

Yeteri kadar anlaşılmaz olursan takdir görürsün. Çevrendekiler seni anladı mı? İşte korkma zamanıdır gelen. Eleştirirler anladıklarını. Genellikle de anlamak için eleştirirler. Olmayana ergi yoluyla bir şeyleri kavramak oldukça ikna edicidir. Olanları görerek, bizatihi yaşayarak anlamak ise unutulmazdır. Hiç bitmeyecekmişçesine devam eden, alabildiğine uzun, sonunda şaşırmayı, dolayısıyla neden bahsettiğini anlamayı umut ettiğin bir cümleyi yavaş yavaş, olanca dikkatle okumaya devam ederken, üzerinde dekoratif pürüzler olan devasa bir duvarın dibinde bağdaş kurup, gözünü duvarın üzerindeki en küçük girintinin içine dikmiş gibi hissedersin kendini ki o minnacık girintinin nasıl olup da seni içine çektiğini anlamazsın bile; başını yukarıya kaldırınca anlarsın aslında duvarın boyunu, küçülürsün, geçmişini hiç düşünmezsin, tek merak ettiğin duvardır...

Neden bu çaba? Kendinle barışık olma çabası neden var?

Neden bu çaba? Depresif olmanın yarattığı karizmatik ve bir o kadar ilgi çekici hayat hikayeleri neden var? Ölmenin yaşam karşısında ne kadar basit olduğunu düşündün mü hiç? Ya da bu satırları yazan kişinin seni boşu boşuna yorduğunu ne zaman fark ettin?

Kusursuz hesaplayıp da yaptığımız hesaba harfiyen uyarak yaşanan her küçük zaman parçası... Rahat ölmek için... Ölürken, dünyada güzel, seni ifade ettiğini düşündüğün bir şeyler bıraktığından emin olmak için... Soyunun devamı için. Sen toprak altında çürürken çıkardığın iğrenç kokular duyulmasın diye. Pişmanlık yaşamamak için.

Özgün olmaktan kastınız nedir? Senden başka hiç kimsede olmayan parmak izin özgündür de nerede kullanılır polis kayıtlarından gayrı? Yazdığın yazı özgündür de kim anlatır sana senin yazdığını senden daha iyi?


Dünya üzerinde daha önce hiç kullanılmamış olan harf sıralamasını okumanı isterim. Cümlelerim tarih boyunca hiç yazılmadı. Karını, kocanı, bebeğini düşünme şimdi. Elindeki kağıdın üzerindekileri de düşünme. Gözlerini işaretlerin üzerinde soldan sağa ağırca kaydır yeter...

İnsanlığın başından beri, sana yapman gereken her şeyi söyleyen, bunu sağlamak için yüz binlerce aracı atamış olan, düşünebildiğin hiçbir şeye benzemeyen bir yaratıcı var. Tek amaç sana, sadece sana ulaşabilmek. Ne kadar basit olduğunu, basitin güzel olduğunu kafana sokmak için yaşamış onca ırkı hayal et. Vazgeçmeyi hiç ama hiç düşünme. Evrende sana laf anlatmaya çalışan bir gizem var. Bu gizemi sen bazen küçük göğüslü bir kadının orantısız derecede iri meme uçlarında hissedersin, bazen de karnının içinden geçen anlamsız girdapta. Sana anlatacak bir hikayem yok. Vücudumdaki elektrikten söz etmiştim sana. Ellerimi, gözlerimi, beynimi dolaşan milyonlarca elektron bu kağıdın üzerine senin şu anda okuduğun şekilleri çizdiriyor. Benliğimin elektrografını inceliyorsun. Bu şekli çizmekteki becerim ise çok ama çok yüksek. Seni sinirlendirecek kadar yüksek bir kabiliyetle göz göze geldin. Durma! Devam et! Kıskan!

Güzel olan dünya varlıklarının sana getirdiği mesajı anlayamadığın zaman yaptıklarını düşün. Gergin karın kaslarını ve her kıvrımın üzerinden büyük bir cazibe ile akan ter damlacıklarını öpmek isersin sen. Kendine aynada fazla bakmazsın. Senin için en güzel akis eşyası nemli göz bebekleridir. Hayran hayran bakan iri gözler... Seni sevmek için, övmek için durmadan bilgi toplayan gözler. Sadece bakan gözler. Süzen gözler. Huşu içerisinde kapanan gözler.

Sence ne zaman gözlerini bir daha açamayacağını bilerek kapatacaksın? Ölmeden önce, sadece bir an önce, öleceğini bilmek senin için neyi değiştirirdi? Hiçbir şeyi! Bakımlı tırnakları olan güzel bir ayak düşünür müydün ölmeden bir an önce?

Ne kadar bencil bir uygarlığın tohumusun sen. Senden önemli ne olabilir ki sen ölmeden bir an önce? Bir an sonra tüm önemini kaybedeceksin, şükür ki o sıra sen artık olmayacaksın. Üzülemeyeceksin arkandan üzülenlere. Ardından gözyaşı dökenler senin için değil, sensiz kalan kendileri için hüzünlü, yaslı, kara günler geçiriyorlar. Sen yoksun nasıl olsa. İlkokulda yazmayı ilk başaran çocuk olman, mahallenin en güzel bisikletine sahip olman gibi ayrıntılar da yok. Kendinle, sadece senle başbaşa kaldığın hiç bitmeyecek bir süreç başladı artık. Sana ağlamaz, gülerdim ben olsam. Milyarlarca yıllık kainat sadece senin bugün ölmen için yaratıldığını haykırır sana. Çok önemlisin sen. O sebeple anlamadan geçiştirdiğin her olgunun sana getirdiği habere duyarsız kalma lüksün var. Önemli kişiler istedikleri özelliklerini istedikleri kadar kullanır ya da kullanmazlar.

Küçük insan yoktur. Tamamen sana ait olan minik, anlamlı şeyler vardır. Sevgilinin dudağının sol tarafı kim bilir neler ifade ediyordur sana. Beline kondurulan ateşli, ipeksi öpücük; kasığındaki akrep dövmesi, bir çocuğun ölümünü izlemek, bir kızın tecavüzden kurtulması; her gece büyük bir huzurla, eline gazeteni alıp tuvalete gitmen üzerine söyleyecek eşsiz şeylerin vardır. Bunları paylaşma güdün güçlüdür fakat, aklındaki mahremiyet duvarı daha güçlü ve yıkılmazdır. Sedece ve sadece seni ilgilendiren milyonlarca şey sen ölünce nereye gidiyor acaba?

Bence hepimizin yaşamı bu tarz duygu ve hareket kırıntıları üzerine kurulu. Her kırıntı bir diğeri ile ne kadar uyumlu ise o kadar gamsız ölürsün.

Ölmek için yaşadığını kabul et. Sadece ölmek için. Başka hiçbir tutarlı amacın yok senin. Hayattan aldığın bütün tat bu amacı çok iyi kavramış olan alt benliğin sayesindedir. Ölmeni engelleyecek hiçbir şey yapamazsın.

Korkunç şeylere şahit olacak gelecek nesiller. Senin kabusların onlar için komedi filmi olacak. Bilmiyorsan, üzerinde kontrol sağlayamazsın. Kontrol edemediğin şeylerden uzak kalmak istersin. Bunu başaramazsan korkarsın.

Kontrol edemezsin, kaçamazsın, KORKARSIN! Niçin her anımızı ölümden korkarak geçirmeyiz bizler? Çünkü beynimiz unutmaya programlıdır. Gereği kadar unuturuz. Kaçarız. Kaçabildiğin şey sana zarar veremez. Bu sebeple korku filmlerinin kaçış sahnelerinde kahramanımız hemen tökezleyip düşer. Sen de korkarsın kahramanımızla beraber.

Eminim bütün anlattıklarımı biliyorsundur. İkimizin de bildiği o kadar çok şey aynı ki... bilmediklerine duyduğun merak getirdi seni buraya kadar. Önlenemeyen merak güdüsüdür hepimize vakit kaybettiren. Vakit kaybedilir mi hiç? İnsan kendine ait olmayanları kaybedebilir mi? Kaybetmekten korkmayı yenmelisin. Sen önemlisin. Sana yakın veya uzak olan bütün mekanizmalar senin arzuların doğrultusunda akıyor gibi gelmiyor mu hiç? Senden istenen tek şey mesajı alman. Sabit olan, hiç değişmeyen tek bir noktayı bütün benliğinle kabullenmen. Bencilliğimizi yenemediğimiz her anı korkarak geçiririz bizler. Bırak senin neslin tükensin. Bırak korktukların birer birer gerçek olsun. Bırak gitsinler. Rahat ölmeyi unut. Son derece büyük bir acı ile öl. Dünyada kazanacağın tek değişmez şey ölümündür. Bunu kesinlikle kazanacaksın. Amacın haz almaksa bundan, sana rahat gelmesini değil, acılı bir biçimde gelmesini istersin. Uğruna cefa çektiğin şeylere olan malikliğin haz verir sana, kolayca kucağına düşenler değil.

Ne bekliyorsun benden? Kafamın içi dolu değil. Zaten bunu anlamışsındır. İstemeden geçirdiğim her zaman parçası dolduruyor beynimi, ben onun bomboş olmasını istiyorum. Benim istediğimle senin beklediklerin, sabah yatakta baldırına giren krampın geride bıraktığı tatsız his ile tüm neşesiyle doğan güneşin paylaşımı kadar uyuşmakta. Bu kramplı sabahın sende bıraktığı iz ne olur ki? Hiç! Öğlen olmadan unutur gidersin. Güneş ise hala izler seni. Gün boyunca, bacağını zorladığın zaman hissettiğin hafif ağrıyı saklayamazsın güneşten. Güneş hiçbir şeyi unutamadığı için yanar durur. Bu sebeple güneş bir gün yok olacak ama sen sonsuzlukta var olacaksın. Tüm sahipliklerinle hem de. Yok olacağını mı sanıyordun yoksa? İmkansız! Unutabilme lüksün elinden alındığı zaman yok olmak isteyeceksin fakat seni dinleyen ve sana itaat eden hiçbir şey olmayacak o vakit.

My Old Writings 1

This is written in 2002, it is my first writing and it is really bad :)

Aklında tam olarak şekillenmiş bir öykü olmaksızın kağıda kaleme sarılmak ve bir takım zihinsel kıvılcımlar öbeği ile sayfaları doldurmak, çoğu yazar adayının yaptığı bir şey gibi geliyor bana. Basit bir anlatım, bunun yanında bir takım karmaşık cümle örnekleri ve bir sayfa daha dolar...

Nereye gideceğini bilmeyen ve bacakları ile beyni arasındaki bağlantıyı koparmış bir insanın sadece ve düşüncesizce yol alıyor olmasının verdiği rahatlıktır yazanın yaşadığı. Kendimi mi anlatıyorum, yoksa aynı kaderi paylaşan arzu dolu bir grubun mu sözcüsüyüm bilmiyorum... Kesin olan tek şey, gramer kurallarına uygun bir metin oluştuğu.

Sürekli aynı sözcükleri tekrarlıyor olmak gibi bir kaygısı yoktur yazanın. Okuyucuyu etkilemek ondan çok uzakta olan bir mefhumdur. Söz etkileyebilmek olunca işler değişir. Bu, beklenmedik bir başarı olur. İddiasız ama başarılı. Ve belki de bir safsata yumağıdır oluşan. Kesin olan tek şey, bir sayfanın daha dolduğudur.

Benim gibi birçok yazanın olduğundan eminim. Oluşan metin, belki de yeni bir insan kitlesinin manifestosu olacak. Yazar ve yazan arasındaki fark! Ön çalışma yok, saha araştırması yok. Üzerinde çalışılmışlık ise zaten yazana yeterince sıkıcı gelmekte. İstisnai tek ön çalışma yazanın bir biçimde şekillenmiş olan ömrüdür. Ama yazan ömrünü kağıda döküyor da sayılmaz çünkü yaşı bir ömrü niteleyemeyecek kadar küçük olabilir. Yazının kaynağı, yazanın tüm vücudunu dolaşan, beyin merkezli elektrik akımıdır ki düşünceleri ve kas hareketlerini temeller. Pek çok üstat tarafından küçümsenme ihtimalim olduğu halde, bu elektriğe inancım ve saygım sonsuz. Zira bahsettiğim elektrik her insanın en hayati işlerinin de kaynağını teşkil etmekte. Ve ileri giderek şunu da söylüyorum: ”Çoğumuz bu elektriğin esiriyiz!”. Nietzsche çoğu zaman zihinsel şoklarına esir düşer ve hafif bir meditasyon haliyle yazardı yapıtlarını. Sen ise sevişirken esiri olursun vücudundaki akımın. Ben de umarsızca sayfaları doldururken teslim ediyorum kendimi bu içimdeki eğitilmemiş enerjiye.

Eğitimli ve akıllıca bir beynin sadece güdülerle yönlendirilmesi: Son derece etkileyici bir deney bu. Bir patlama, bir çeşit doğal afet. Uzunca bir zamandır pek çok girdiyi kabul etmiş bir kutunun çalkalanırken dışarıya saçtıkları. İnsanlara, çevreye, yaşama ilgi duyuyorsanız, bu deneye de ilgi duyuyor olmalısınız.

Metnin sonuna gelirken hatırlıyor olacağınız tek şey, bir metni okumaya başlamışlığınız olacak. Herhangi bir şey anlamamış olmanın verdiği doğal huzurla son satırların üzerinden geçip kendinizi sevgilinizin kollarına atabilir ve uzun bir geceye başlayabilirsiniz. Benle şu sıralar paylaşıyor olduğunuz şey bir ön sevişmeden farksız. Millet olarak ön sevişmeyle fazlaca meşgul olmadığımız gerçeği ise oluşan yazının bu coğrafyadaki anlamsızlığı kadar doğrudur. Erken boşalma kaygısı taşıyan pek çok erkek gibi seks öncesi dürtüsel patlamalardan uzak kalmak isteyişinizi anlayabilirim. Fakat kadınlar bundan hoşlanır.

Nasıl yaşıyor olduğunuza bir baksanıza... Her daim sahip olamadıklarınıza duyduğunuz özlem ile geçiriyor olduğunuz zaman, artı, bu özlemlerinize ulaşabilmek için çalışıyor olduğunuz zaman, artı, son nefesinizi verirken hala birçok eksik yaşanmışlığınızın olduğunu fark ettiğiniz zaman, eşittir hayatınız. Bölen siz, kalan sıfır. Bu bile mutlu edici bir gerçektir bence: Bir insani kendisine bölerseniz, kalan sıfır olur. Ve şu sıra sıfırı anlatan bir yazının başında, yoğun bir anlamsızlığın ortasındasınız. Boş verip önemli işlerinize dönmek ya da ön sevişmeyi boşalmadan uzatabildiğiniz kadar uzatmak. Ve bunu sağlarken sevişiyor olduğunuz gerçeğinden uzak düşüncelere dalmak. İyi bir geciktirici yöntemdir. Can havli ile ilkokulda sıra dayağı yediğiniz günü ilk günkü heyecanı ile anımsayabilirseniz, boşalma zamanınız nereden baksanız üç dakika gecikir ki bu basketbolda çok uzun bir süredir.

Okuyucuyu insan olarak, erkek olarak ya da kadın olarak düşünmek konusunda daima kararsız kalıyorum. Aslına bakarsanız, erkek ve insana hitap ederseniz bir tür kutsal kitap tarzı tutturabilirsiniz: İnsanın fazilet ve eksikliklerinden bahset, erkeklere yaşam ve kadınları konusunda öğüt ver, aralarından birini de peygamber ilan et ve hedef kitlenin sana dönmesini bekle. Dünya üzerinde başarısı kanıtlanmış yegane hitap şeklidir belki de. Bu bir yanda dursun, eğer homoseksüel bir edayla sadece kadınlara hitap edip dip boyalarından, geçen gün vitrinde gördüğünüz ayakkabının hala ucuzlamamış olduğundan, bikini öncesi epilasyonun ne kadar acı verici olduğundan, erkeklerin dünyaya hassasiyetten ne derece uzak baktığından, bunlarla beraber, sevgilinizin ayakları kokan çok iyi bir insan olduğundan dem vurursanız Pakize Suda, Duygu Asena, Feyhan Güler arası bir stile imza atmış olursunuz. Ama bunlardan hiçbiri olmamanın verdiği melezlik duygusu ile ön sevişmenin ötesinde, tümüyle seksten vazgeçip, dönüp sırtınızı uyumanız işten bile olmaz. Sanırım bütün bu anlattıklarım yüzünden, hiç kimseye hitap etmeyen, içgüdülerinin peşinden koşan bir yazan olma yolunu tercih etmekteyim.

Kucağınızda, bembeyaz gelinliği içinde, taşıdığınız taze hayat arkadaşınızla otel odasına giriyor olmanın verdiği uçarı heyecan ve başarmışlık duygusunu düşünün. Bembeyaz gelinliğinizle sevgilinizin kollarında lüks otel odasına taşınıyor olmanın tattırdıklarıyla eşdeğer midir sizce? Hayatlarınızı birleştirmiş olduğunuz o ilk gecenin en çarpıcı anektodu, düğün boyunca içtiğiniz şampanyanın sizi geğirmeye zorlaması ve bununla birlikte eşiniz ısrarla öpmeye çalışıyor olmanız olabilir. Rahatlamak için, kuralları kesin çizgilerle belli olan gerdeğin gereklerini bir yana koyup geğirin. Ve bunu onun gözlerine bakarak yapın. Belki de gözlerinize dikilmiş gözlerimle geğiriyorum satırlarımda. Ne de olsa sizinle geçirdiğim ilk gece bu. Bizim gerdeğimizin kurallarını yıkma hevesimin altında yatan tek şey, rahatlama arzumdur.

Eğer biri, bir süreliğine gözlerinize ve aklınızın bir kısmına hakim durumdayken, yüzünüze “rahatlıyorum” diyorsa bilin ki onun için ön sevişme bitmiştir, hem de sinsi bir erken boşalma ile.

Banyoya git, tanrıya sağ elini yarattığı için şükret.